Założycielka

Błogosławiona Maria od Męki Pańskiej 

kobieta, intuicja, impuls misyjny

„Założyciele są naszymi korzeniami, nie po to, abyśmy za nimi jakkolwiek podążali, ale po to, abyśmy przynieśli owoc. Powrót do początków naszych zgromadzeń oznacza powrót do tego korzenia, aby z niego pić, jak ze źródła, i móc odpowiedzieć w odpowiedni sposób”. Papież Franciszek, Siła powołania

Urodzona jako Helena de Chappotin w 1839 roku w Nantes, w zakonie Maria od Męki Pańskiej, założycielka Zgromadzenia Franciszkanek Misjonarek Maryi w 1877 roku, zmarła w 1904 roku w San Remo, beatyfikowana w 2002 roku przez papieża Jana Pawła II. Klasyczna droga życia konsekrowanego w duchu misyjnego XIX wieku? Niezupełnie! Jej droga była usiana pułapkami i zerwaniami, oświecona głębokim doświadczeniem Boga. Maria od Męki Pańskiej, jej imię podsumowuje jej życie.

Początki:

Hélène Marie Philippine de Chappotin, urodziła się w Nantes 21 maja 1839 roku jako córka Charlesa de Chappotin, inżyniera , i Sophie Galbaud du Fort; rodziców należących do arystokratycznych rodzin, których historia krzyżowała się już na dalekich Karaibach. Ich rodzina dzieliła życie z rodziną wuja w Nantes w posiadłości Le Fort.

Wychowanie w głębokiej wierze, dość surowe, z głębokim szacunkiem dla Papieża i Kościoła, często idealizowanych. Nauka w domu. Radość z bogatego życia rodzinnego. Z mocnym charakterem, żywiołową naturą, utalentowana, pełna pomysłów, młoda Helena dorastała żyjąc pełnią życia.

Jednak to życie niesie też ze sobą tragedie: śmierć młodej kuzynki i dwóch sióstr; czas politycznych wstrząsów we Francji i Rzymie, który był boleśnie odczuwalny w jej środowisku rodzinnym. „Co było warte kochania?… Wszystko wydawało mi się takie puste!”. Helena, nastolatka, szukała tego, co mogłoby wypełnić jej serce i jej życie.

Powołanie:

1856. W wieku 17 lat, podczas rekolekcji, przed Najświętszym Sakramentem, została ogarnięta Miłością Boga: „Jestem Tym, który zawsze będzie cię kochał bardziej, niż ty kiedykolwiek będziesz kochała Jego, Tym, którego Piękno jest nieskazitelne…”. Bóg wkroczył w jej życie, wszystko się zmieniło, pogrążyła się w modlitwie, w intensywnym poszukiwaniu Boga. Pewnego dnia życie zakonne narzuca się jej jako jedyny sposób, by odpowiedzieć na Miłość.

1859-1861. Realizację jej pragnienia życia zakonnego opóźniła nagła śmierć matki. Gdy nadszedł czas, kiedy mogła odejść i dokonać wyboru. Powołanie do życia franciszkańskiego było wyraźne: „Ubóstwo zawładnęło moim sercem! Stałam się córką św. Franciszka”. Wstąpiła do klasztoru Sióstr Klarysek w Nantes 9 grudnia 1860 roku. Ubóstwo, wręcz nędza, radość… Tam Bóg ponownie ją pochwycił. W nagłym mistycznym doświadczeniu poczuła i zrozumiała, że ​​jest powołana, by ofiarować swoje życie „jako ofiara” za Papieża i Kościół: słowa, które w duchowości tamtych czasów wyrażają całkowite poświęcenie siebie Chrystusowi. Był to 23 stycznia 1861 roku, kluczowa data w jej życiu. Wydarzenie tak ogromne, że zachorowała, musiała opuścić klasztor i wrócić do rodziny.

1861-1864. Lata odosobnienia, samotności, poszukiwania woli Bożej. Czego On od niej oczekuje po tej „porażce”? Dokąd pójść? Za namową o. Petit, jezuity, wstępuje do Towarzystwa Maryi Wynagrodzicielki, nowo powstałego zgromadzenia ignacjańskiego, poświęconego adoracji Najświętszego Sakramentu w duchu zadośćuczynienia za grzechy świata.

1864-1865. Helena bezzwłocznie wyjeżdża do nowicjatu w Tuluzie. 15 sierpnia 1864 roku przywdziewa habit i otrzymuje imię Mari od Męki Pańskiej. „W dniu… kiedy imię Maryi od Męki Pańskiej zostało mi narzucone, przeniknęło mnie to wyjątkowe słowo, które podsumowuje cierpienie Maryi i mękę Jezusa: «Ecce!». Oto przychodzę, by być Marią od Męki Pańskiej. Chcę być wśród nielicznych, którzy prawdziwie kochają Jezusa Ukrzyżowanego”.

1865-1876. Zostaje wysłana, będąc jeszcze nowicjuszką, do misji w Madurze w Indiach, misji jezuitów, którzy zwrócili się do Sióstr Wynagrodzicielek o współpracę w formacji indyjskich zakonnic. Złożyła pierwsze śluby w 1866 roku, została mianowana przełożoną wspólnoty Tuticorin, a w następnym roku przełożoną prowincjalną trzech wspólnot w Madurze.

W 1871 roku złożyła śluby wieczyste. W 1875 roku otworzyła nową wspólnotę w Ootacamund na zaproszenie biskupa Bardou, należącego do Zgromadzenia Misji Zagranicznych w Paryżu.

Maria od Męki Pańskiej mieszkała i pracowała w Indiach przez jedenaście lat. Był to czas bogaty w doświadczenia ludzkie i misyjne oraz życie duchowe. Lata te naznaczone były również poważnymi trudnościami. Doprowadziły one do odłączenia się dużej grupy sióstr, które udały się do Ootacamund, gdzie biskup Bardou wziął je pod swoją opiekę.

Założenie zgromadzenia 1877:

1877… Jaka przyszłość czeka te kobiety, które zmuszone do odejścia nie chcą porzucić życia zakonnego? Maria od Męki Pańskiej czuła się odpowiedzialna za tę grupę i w listopadzie 1876 roku udała się z trzema siostrami do Rzymu, aby wyjaśnić ich sytuację. Uzyskały one zgodę papieża Piusa IX na pozostanie w wikariacie biskupa Bardou jako Zgromadzenie Misjonarek Maryi. Było to 6 stycznia 1877 roku, w święto Objawienia Pańskiego, uważane od tamtej pory za datę założenia zgromadzenia.

Otwiera się nowy rozdział! Na prośbę Rzymskiej Kongregacji ds. Misji, Maria od Męki Pańskiej napisała „Plan dla Zgromadzenia Misjonarek Maryi”: życie całkowicie ukierunkowane na misję powszechną, skupione na Eucharystii, bezgraniczne ofiarowanie siebie na wzór Maryi. Następnie poszukuje miejsca na formację. Nowicjat, zaledwie otwarty w St. Brieux w Bretanii, przyjmuje młode kobiety pociągnięte ideałem misyjnym i życiem tej niewielkiej grupy sióstr zakonnych, kruchych, ubogich i gorliwych. W 1880 roku został przeniesiony kilka mil dalej, do posiadłości Les Châtelets.

Maria od Męki Pańskiej udała się do Rzymu w 1882 roku: pragnęła zapewnić przyszłość swoim siostrom w Indiach, jak również młodym siostrom odbywającym formację. Czuła również potrzebę oparcia się na jednej z wielkich rodzin duchowych.

W Rzymie opatrznościowo spotkała przełożonego Franciszkanów Braci Mniejszych, ojca Rafaela Delabre. Po zrozumieniu jej sytuacji, poprosił ją o niezwłoczne napisanie Konstytucji (Reguły Życia) i rozważenie założenia domu w Rzymie. W ciągu kilku dni zostało to osiągnięte i wspólnota w Rzymie mogła zostać otwarta 18 sierpnia. Ojciec Rafał zostaje duchowym kierownikiem Marii od Męki Pańskiej, która prosi o przyjęcie jej do Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego. Znajduje tam swoją franciszkańską ostoję i wsparcie, które okaże się nieocenione. W 1885 roku wszystkie siostry wstąpią kolejno do Trzeciego Zakonu, a zgromadzenie odtąd będzie nazywało się Franciszkanki Misjonarki Maryi.

1883-1884. W samym Rzymie uporczywy opór wobec Marii od Męki Pańskiej skłonił papieża Leona XIII do usunięcia jej z funkcji przełożonej. Był to czas niezrozumiałej próby, ze strony samego papieża, niepewności o przyszłość, burzy, podczas której powierzała się wyłącznie Bogu. Po roku jej sytuacja została poddana gruntownej rewizji; ostatecznie zrehabilitowano ją w marcu 1884 roku.

1884-1904. Od tego czasu droga dla zgromadzenia jest otwarta. Życie Marii od Męki Pańskiej było wówczas podzielone między fundacje i nieustanne podróże, pisanie, kierowanie zgromadzeniem, zaangażowanie w ludzkie i społeczne sprawy swoich czasów. A wszystko to pomimo słabego zdrowia, które i tak zostało wystawione na próbę przez indyjski klimat i wyczerpującą pracę.

Dzieło:

Fundacje: Maria od Męki Pańskiej nigdy nie wróciła do Indii, ale domy zgromadzenia powstały w praktycznie każdym zakątku świata. Za jej życia – w Marsylii, Kartaginie, Cejlonie, Chinach, Anglii, Belgii, Kanadzie, Mozambiku, Birmie, Japonii, Hiszpanii, Madagaskarze, Chile… Odważnie odpowiadała na wezwania Kościoła i rządów: edukacji, zdrowia, pomocy społecznej, nieustannie troszcząc się o formację i formację kobiet. Wybór „najbardziej niebezpiecznych i odległych misji”, zapisany w Konstytucjach, nie jest pustym słowem. W 1900 roku 7 sióstr FMM zapłaci za to życiem. Męczennice z Chin zostały kanonizowane w 2000 roku.

Pisma: Daje swoim siostrom silny impuls duchowy i misyjny, pisząc codzienne medytacji, żywoty świętych; prowadząc rekolekcje, a także bardzo bogatą korespondencję i wydając „Roczniki Misyjne” dla ogółu społeczeństwa.

Organizacja zgromadzenia: Mocno ugruntowuje zgromadzenie, scentralizowane dla potrzeb misji, z silną jednolitością właściwą czasom: formacja, organizacja w formie Prowincji, komunikacja, sprawne zarządzanie w czasach wielkiej biedy i ogromnych potrzeb.

Maria od Męki Pańskiej umiera 15 listopada 1904 roku w San Remo. Kończy życie zatopione w Bogu, pełne wydarzeń i niezwykłych owoców. Pozostawiła po sobie 2000 sióstr w 88 wspólnotach, działających w 24 krajach.

Beatyfikacja Marii od Męki Pańskiej: Wraz z beatyfikacją Marii od Męki Pańskiej (20.10.2002) Kościół potwierdził wartość charyzmatu Franciszkanek Misjonarek Maryi jako daru dla świata. „Skarbu” ofiarowanego i dzielonego na wiele sposobów w codziennym życiu tak wielu sióstr, w śmiałych odpowiedziach, a nawet w darze własnego życia. Dar ten z radością jest przekazywany nowym pokoleniom sióstr.

Podczas jej beatyfikacji w Rzymie, 20 października 2002 roku, papież Jan Paweł II powie o niej:

„Maria od Męki Pańskiej dała się porwać Bogu, który był w stanie zaspokoić pragnienie prawdy, które nią kierowało… W centrum zaangażowania misyjnego umieściła modlitwę i Eucharystię, ponieważ dla niej adoracja i misja zlały się w jedno dzieło. Karmiona Pismem Świętym i Ojcami Kościoła, mistyczna i aktywna, pełna pasji i nieustraszona, oddaje się z intuicyjną i śmiałą gotowością powszechnej misji Kościoła”.